Uygarlık

Yazı ve Bellek

İsmail Gezgin

Antik Yunan kültürü için bilme hatırlamadır. Bir birikimin-deneyimin hatırlanması, geriye doğru zihinsel bir yolculuk anlamına gelir. Kültürün, geleneğin ve iktidarın başka zamanlara ve insanlara taşınabilmesi hatırlamayla mümkündür. Hatıraların geri getirilmesi, geçmişte kalanların günümüze taşınması, tek tek meydana gelen deneyimlerin birikime dönüşmesi, hatırlama eylemiyle gerçekleşir. Ve hatırlamayı birlikte yaşamaya yazgılı insanın vazgeçilmez, yaşamsal edimi olarak kabul edebiliriz. Yunan mitolojisinin önemli karakterlerinden birisi olan Mnemosyne’nin ilksel varlığı bu ihtiyacın önemini ortaya koymaya yeterlidir. Yerin (Gaia) ve Gök’ün (Uranos) kızı; gökyüzü ve yeryüzü arasındaki tüm yaşananların hafızaya alınmasıyla görevli titanın ismidir Mnemosyne. Zeus’un, tanrılar katının iktidarını elinde tutabilmek ve kendisine saygı gösterecek insanları yaratabilmek için ilk yaptığı şeylerden birisi Mnemosyne ile aşk yaşamak olmuştu. Bu aşk, güç ile hafızanın birliğiydi. Zeus, iktidarını, bilgiyle, hafızayla donatmak istiyordu. Birlikte geçirdikleri dokuz geceden Mnemosyne dokuz kız çocuğu dünyaya getirmişti. Bu çocuklar, dili olmayan birikimin dili olacak, deneyimi, hatıraları, göksel yaratımı insanlara aktaracaklardı.

Calliope: Epik şiir
Clio: Tarih
Erato: Aşk şiiri
Euterpe: Müzik
Melpomene: Tragedya
Polyhymnia: İlahi
Terpsikhore: Dans
Thalia: Komedi
Urania: Astronomi

Hakikate giden yolda rehberlik edecek, kadim bilginin unutulmasını engelleyerek insanlara sürekli olarak hatırlatacaklardı; çünkü bilgi hatırlamaktı. Kültürün devamlılığı, geleceğe umutlu bakış, ancak hatırlamanın ardından mümkündü. Hatırlamak, zaman yolculuğunda nereden gelip nereye gidildiğinin farkında olunmasını sağlayacaktı. Odysseus’un adamları Lotus Yiyenler Adası’na düştüklerinde kim olduklarını, nereden gelip nereye gittiklerini unutmuşlardı. Bu kadim kültür ve sonradan gelen tüm toplumlar unutmanın vahametine odaklanmış, hatırlamayı tanrısal bir lütuf haline getirmişlerdi. Hep ileriye bakan ilerlemeci dünyanın gelecek tasavvuru için hatırlamak elzemdi. Bu nedenle kendi varlığını sonsuza dek ileri taşımak isteyen Zeus’un aşklarından biri hatırlayışa olmuştu. Uygarlığın meşruiyetine inanmış tüm kültürler için, doğru olan, hakikat olan bilgi önceki insanlar tarafından oluşturulmuş hafızanın içindedir; insanın geçmişin birikimine sahip olmak istemesinin nedeni budur.

Yazı

Mnemosyne’nin Zeus’tan olan kızları hafızadakilerin dolaşıma girmesini sağlayacak esin perileri (Mousalar) idi. Hafızayı söze, sanata, performansa yükleyip çoğaltmak, yaymak onların göreviydi. Bu anlamıyla logos ilkseldi; her şeyden önce vardı. Tanrısal hafızadaki göksel sözleri yeryüzüne indirmek, sözün erbabınca yeniden üretilmelerini sağlamak esin perilerinin kutsal görevleriydi. Herkesin hakikati ezbere bilmesi kendi hafızasına nakşetmesi ancak bu aracı melekler sayesinde gerçekleşebilirdi. Bu haliyle logos canlı bir varlıktır ve birileri tarafından dünyaya getirilmiştir; bir hayatı vardır. Mousalar vasıtasıyla üreyeceği mecraları kolaylıkla bulup çoğalabilir. Platon logosu zôon olarak tanımlar, o bir hayvandır ve physise aittir.

Platon, Phaidros adlı eserinde Mısır kültüründe yazının nasıl bulunduğuna dair bir miti Sokrates’in ağzından şöyle nakleder:

SOKRATES: “Sana eskilerden duyduğum bir şeyi anlatacağım; hem hakikati bilenler de onlardır. Zaten biz hakikati kendi kendimize bulabilseydik, insanların ne düşündüklerini hiç önemser miydik?

PHAIDROS: Ne anlamsız bir soru sordun öyle! Sen şu duydum dediğin şeyi anlat hele.

SOKRATES: İşittiğime göre, Mısır’da Naukratis yakınlarında, o yerin eski tanrılarından biri yaşardı ve bu tanrının kutsal kuşuna ise İbis denirdi. Tanrının kendi ise adı Theuth idi. Bu tanrı sayıları, aritmetiği, geometriyi ve astronomiyi, ayrıca dama ve zarı, en önemlisi de harfleri bulmuştu. O zamanlarda bütün Mısır’ın hükümdarı Thamos’tu ve ülkenin yukarı kesiminde, Hellenlerin Mısır Thebai’si diye adlandırdıkları ve tanrısına da Ammon dedikleri büyük bir şehirde yaşıyordu. Bir gün, Theuth onun yanına gitti ve sanatlarını sundu; bunları Mısırlılara öğretmek gerektiğini söyledi. Beriki ise her birinin ne yarar sağladığını sordu. Theuth ayrı ayrı açıkladıkça o kimisini güzel bulduğunu, kimisini de güzel bulmadığını söylüyor; böylelikle bazılarını yerip bazılarını övüyordu. Sanatların her birini gösterirken, Thamos’un Theuth’a hem övgü hem de yergi olarak pek çok şey dediği söylenir ama bunların hepsinden söz etmek epeyi vakit ister. Harflere geldiklerindeyse, ‘Ey Hükümdar, dedi Theuth, ‘bu öğreti, Mısırlıları daha bilge ve hafızalarını daha güçlü kılacaktır. Hafızanın ve bilgeliğin ilacını buldum.’ Hükümdar ise şöyle karşılık verdi: ‘Ey ustaların ustası Theuth! Kimisi sanatları doğurma yetisine sahipken, kimisi de onların kullanıcılarına zarar mı yoksa yarar mı vereceğini belirleme yetisine sahiptir. Şimdi sen harflerin babası, iyi niyetinden ötürü, onların yapabileceği şeyin tam aksini söylüyorsun. Çünkü bu, kullanmayı öğrenenlerin ruhlarına hafıza tembelliği verir; artık kendilerine ait olmayan yazı işaretlerine güvenerek, içlerinde bulunan kendilerine ait hafızayı kullanmayı hepten unuturlar. Bu nedenle sen, hafızanın değil hatırlamanın ilacını bulmuşsun. Öğrencilerine bilgeliğin hakikatini değil, görüntüsünü sunuyorsun. Onlar senin sayende, bir yol göstericileri olmaksızın bu kadar çok şeyi öğrenince kendilerini bilgili sanacak, fakat bilge olmayıp da bilgeymiş gibi göründükleri için, pek çok konuda cahil ve geçimsiz kişiler olup çıkacaklar” (Platon, Phaidros, 274c-275b).

Bu çarpıcı diyaloğun baş kahramanları Mısır tanrıları Thoth ve Amon’dur. Her şeyin tanrılardan geldiğine inanan Mısır halkı için, iyi olacağını düşündüğü bütün keşiflerini onay ve övgü almak üzere Kral Tanrı Amon’a sunan Thoth, logosun en eski sahibi ve sözün efendisinden beklediği ilgiyi görmemişti. Yunan dilinde hem deva hem de zehir anlamlarına gelen pharmakonun (ilaç) olumsuz anlamı üzerinde duran Amon, yazının Thoth’un beklediğinin tersine Mısır halkının belleğini tamamen zayıflatacağına dem vurarak onun bu icadını onaylamamıştı. Mısır halkı aklında tutması gereken sözleri yazıya geçirerek hafızalarından çıkaracakları için belleklerini kaybedecekler ve pharmakonun zehir anlamı onları zehirleyecekti. Akıllarında tutmaları gereken sözleri, bilgileri bedene yabancı ve dışsal olan yazıya yüklemek, insan açısından olumlu olamazdı.

Söz insanın kendisinden, içinden bir parçaydı ve söyleyenin sese yüklediği bir hakikat üretimiydi. Söyleyenin sesini, duygusunu, tınısını taşırdı. Oysaki yazı, dışsal bir şeydi; sesin ortadan kalktığı sözün öksüzleştiği bir sabitlik alanı. Yazı yazmak, düşünceyi/bilgiyi kağıda aktarmak insan zihninin dışında bağımsız bir bellek oluşturmaktı. Ve yazı, okuyan olmadığı sürece harekete geçmeyen ve hiçbir şey hatırlamayan bir harfler yığınıdır. Yazıya dönüşen söz, bağımsızlaşmış, sarf edeni kastre edip söyleyenden ve yazandan bağımsız bir aktör haline dönüşmüştür. Böylece yazıyı okuyan, o sözü yazan ve söyleyen ölü olduğu için hiçbir zaman yazanın yazdığını okuyamayacaktır. Yani yazanın yazdığı metinle okuyucunun okuduğu metin aynı metin değildir. Bu anlamda Amon’un söylediği gibi yazı hakikatten uzaklaşacak, hakikate benzer bir şeye dönüşecekti. Tanrısal logos, sesini yitirecek, söyleyenden bağımsız, hakikatten uzak bir metin olup çıkacaktı. Thamos/Amon, geleceği görmüştü; yazı, tanrısal hakikati yüklenmiş olan sözün, bağlamından ve sahibinden kopmuş halifesi, harflerle temsiliydi. Sese yüklenmiş sözlerin duymak yoluyla kulaktan içeri alınmasıyla bedene taşınan hakikat, yazıyla beden dışında kalacak, insan bedeni ve ruhu bu hakikatten bihaber olacaktı. Hakikat ve beden ilişkisinin sonu yazıyla gelecekti.

Öte yandan Platon yazıyla karşılaştırdığı pharmakonun/ilacın da yazı gibi bedene ait olmadığına, dışarıdan bir müdahale anlamına geldiğine işaret eder. Hastalığın doğal seyrinde yaşanmasının beden için en doğru davranış olacağı düşünülerek bedene bir destek gibi alınan pharmakonun, dışarıdan içeriye sokulmuş bir Troia Atı olduğu ortadadır. İyi niyetle alınmasına karşın, bedenin kendi mücadele yeteneklerini kastre eden bir düşmana dönüşmüştür pharmakon, aynen zihinsel hafızayı olumsuz etkileyecek olan yazı gibi. Elbette bir de bildiklerini bu yazılı belgelerle bedeninin dışında taşıyan, kendisini bilgin zanneden sahte bilgeler meselesi vardı. Bilmesi gerekeni, geçmişin birikimini, insanlığın anılarını, deneyimlerini, ezberinde, aklında, zihninde tutmakla yükümlü olan bu insanlar, zihnini kağıda boşaltacak, kütüphaneyle bilgiçlik taslayacaktı. Amon bu tehlikeyi de görmüştü.

Platon bir başka diyaloğu olan Timaios’da yazıyı Mısırlılar kadar eskilerden itibaren kullanmayan Yunan halkına müjdeyi verir: “Siz diğerleri, Yunanlar, siz her zaman çocuk kalacaksınız. Bir Yunan hiç bir zaman yaşlanmaz, oysaki Mısır’da her şey eskiçağlardan bu yana yazılmıştır.” Ona göre, yazıya geç başlayan, belleği genç kalan Yunan halkıydı. Zaman yazıyı hayatın değişmez bir parçası haline getirmiş olan Mısır’a acımasız davranıyor, onların zihnini unutkanlaştırarak ihtiyarlatıyordu.

Öte yandan Sokrates’in de yazıya olumlu yaklaşmadığı bilinmektedir. Ünlü düşünür için yazı, bir sahtekar, üvey evlat ve hatta haindi. Bu yüzden de antikçağın bu önemli düşünürü hiç bir eserini kaleme almamış, düşünceyi ve hakikati sözün dışına taşımamıştı. Platon’un da ancak hocası öldükten sonra yazmaya başladığı şeklinde yorumlar bulunmaktadır.

Fransız mahkemelerinde jüri üyeleri için hazırlanan kitapçıklarda, mahkeme salonundaki savunmanın yazılı değil sözlü yapılması konusunda kesin hükümler bulunmaktadır. Buna göre, tartışmalar sözlü yapılmak zorundadır. Bu kural mahkemenin kanaatini, yalnızca mahkemede sözlü ve çelişkili bir tartışmanın neticesinde oluşturabileceği anlayışına dayanmaktadır. Yazılı belgeler, savunmalar ve kanıtlar her zaman ikincil konumdadır. Çünkü yazının sakladığı ayrıntılar, sesin üzerinde yolculuk yapan sözde yakalanabilir. Hakikat bu nedenle de sözdedir. Çünkü ses canlıdır ve yazı ölüdür. Bu yüzden ibadetlerin en coşkulu ve etkilileri de sözle yapılandır. Dualar, ilahiler sesin ve sözün kullanımını gerektirirler. Yazılı belgelerdeki kutsal sözler kendilerini ifade eden bir ses/söz olmadığı sürece yeterince etkin değildirler; uykudadırlar. Yazılı olan, zamanın bir yerinde donmuş kalmış olandır; bir noktadır ve ancak tarihin belli bir dönemine ait bir belge olabilir. Canlılığını yitirmiş, zamanın gerisinde kalmıştır. Bu nedenledir ki “reform” belli aralıklarla yazı üzerindeki güncellemelerdir ve kaçınılmazdır. Özellikle hakikati içerdiği iddiasındaki yazılar/metinler zaman çizgisi içerisinde dönüşme, değişme, uyum sağlama yeteneklerini yitirmişlerdir.

Bellek

Yazının insan yaşamına girmesinin üzerinden 5000 yıldan fazla zaman geçti. Bu, uygarlık sürecinin en hızla ilerlediği bir beş bin yıldı; insanlık kentler kurmuş, deniz aşırı ticarete başlamış, sınırlar çizmiş, sınıflı toplumsal yapının inşası gerçekleşmişti. İlerlemeci ve Aydınlanmacı ideolojiye göre, insan en yüksek medeniyet seviyesine ulaşmış, tür olarak en büyük bilgi birikimi ve toplumsal hafızaya sahip olmuştu. Gerçekten de bu bilgi birikimi çok etkileyicidir. Ancak birey olarak modern insan, kendisinden 4 milyon yıl daha önce yaşamış bir Australopithekus bireyinin bildiğinin yarısını bile bilmemektedir. Çünkü bilimin ve teknolojinin ilerleme olarak insanın önüne sunduğu kültür, insanın doğaya karşı savaşına dönüşmüş ve kendine yabancılaşan bir insan türü ortaya çıkmıştır. Doğadaki diğer canlılardan farklı olarak bedenine yatırım yapmaktan vazgeçen modern insan (Homo Sapiens Sapiens), doğaya yabancılaşmış, belleğindeki insanlığın ortak deneyimlerini, bilgilerini terk etmiş, kültürün batmaya mahkum gemisine binmişti. Ve Sokrates’in örneğindeki gibi yazı insan belleğine vurulan en büyük darbelerden birisiydi. Belleğini kağıda, kitaba boşaltan insan, geçmişini de reddetmişti.

Son zamanlarda hızla hayatımıza giren dijital teknoloji, insan belleğine vurulan son darbe gibi görünmekte. Eskiden her aradığını ansiklopedilerde bulan insan şimdilerde bilgisayar ve dijital teknolojiye başvuruyor. Özellikle cep telefonları insan belleğinin bir alternatifini oluşturmuş harici bir hard disk gibi fonksiyon üstlenmiştir. Günümüzün doğasına ve doğaya yabancılaşmış insanı, her şeyi elindeki bu harici yapay bellekte bulabileceği inancıyla, oradan aldığı komutla alet kullanan, dijital talimatları harfiyen yerine getiren bir robota dönüştü. İnsan belleğine faydası olması için üretilen dijital bellekler, Platon’un pharmakonu misali, ilaç değil bir zehir olup insanın belleğini tahrip etti.

Özet Kaynakça

J.Derrida, Platon’un Eczanesi, çev. Zeynep Direk, Pinhan Yayınları, 2014.
M.Dolar, Sahibinin Sesi: Psikanaliz ve Ses. Çev.Barış Engin Aksoy, Metis, 2013
Platon, Phaidros ya da Güzellik Üzerine, çev. Birdal Akar, Bilgesu Yayınları.

Yazı ve Bellek
İzmail Gezgin

Daha Kısa Duşları Unutun Gitsin

Derrick Jensen

Aklı başında bir insan evladı çöpe atılmış işe yarar eşyaları toplamanın Hitler’i durduracağını düşünür müydü, ya da kompost yapmanın köleliğe son vereceğini veya sekiz saat çalışma hakkını kazandıracağını, ya da odun kesip su taşımanın insanları Çarlık Rusya’sı hapishanelerinden kurtaracağını, ya da bir ateşin etrafında çırılçıplak dans etmenin 1957’deki Oy Hakkı Yasası ya da 1964’teki Yurttaşlık Hakları Yasası’nı getireceğini? Öyleyse neden şimdi tam da tüm dünya tehdit altındayken bu kadar çok insan böyle tamamen kişisel “çözümlere” dönüyor?

Sorun kısmen hepimizin sistematik bir yanlış yönlendirme kampanyasının kurbanları olmamızdan kaynaklanıyor. Tüketim kültürü ve kapitalist zihniyet bize kişisel tüketim (ya da aydınlanma) eylemlerini örgütlü politik direnişin yerine koymayı öğretti. Uygunsuz Gerçek filmi küresel ısınmaya dair farkındalığı arttırdı. Ancak sunulan çözümlerin tamamının kişisel tüketimle ilgili – ampulleri değiştirmek, lastikleri şişirmek, daha az araç kullanmak – olduğunu ve şirketlerin elinden gücü almaya ya da gezegeni mahveden kalkınma ekonomisini durdurmaya hiç atıfta bulunulmadığını fark ettiniz mi? Amerika’daki herkes filmde önerilen her şeyi yerine getirse bile Amerika’nın karbon salımı ancak yüzde 22 oranında düşerdi. Bilimsel ortak kanıysa bu salımların tüm dünyada en az yüzde 75 oranında düşürülmesi gerektiği yönünde.

Devamını okuyun

Tarihin En Büyük Aldatmacası

Yuval Noah Harari

Hayvanlardan Tanrılara – Sapiens: İnsan Türünün Kısa Bir Tarihi

Akademisyenler bir zamanlar, Tarım Devrimi’nin insanlık için ileriye doğru atılmış büyük bir adım olduğunu iddia ettiler. İnsan zekasıyla gerçekleşen bir ilerleme hikayesi anlattılar. Buna göre evrim kademeli olarak giderek daha zeki insanlar yarattı. Sonuçta insanlar o kadar akıllı hâle geldiler ki, doğanın gizemlerini çözdüler ve bu sayede koyunları evcilleştirip buğdayı ekebildiler. Ve çok kısa bir süre sonra da, bir şekilde acımasız, tehlikeli ve savaşçı avcı toplayıcı yaşamlarını memnuniyetle bırakıp, hoş ve dingin çiftçi yaşamına geçtiler.

tarihin en büyük aldatmacası

Devamını okuyun

İlkel Gerilla Savaşı – bir taktik olarak göçebe avcı toplayıcılık

Kevin Tucker

Gelecekte bizi nelerin beklediğini kimse bilmiyor. Ama işlerin şimdiki gidişatına bakacak olursak pek de umut verici olduğu söylenemez. Her halükârda en kötü duruma hazırlıklı olmanın kimseye zararı dokunmaz. Uygarlığın sonu yaklaşıyor ve ben inanıyorum ki bizim ömrümüz bunu görmeye vefa edecek. Nasıl sona ereceğini söylemem mümkün değil ama işler yoluna girmeden önce kesinlikle çok daha kötüye gidecek.

İlkel Gerilla Savaşı – bir taktik olarak göçebe avcı toplayıcılık

Devamını okuyun

Bir Medeniyet Miti ve Modern Politikanın Gerçeği Olarak Kaos

Göktuğ Halis

Bir Medeniyet Miti ve Modern Politikanın Gerçeği Olarak Kaos

Tiamat ve Marduk

“Sevdiği erkeği kendisine vermeyen yeryüzü Tanrılarını ölüleri yeryüzüne salmakla tehdit eden Ereşkigal’den, Adem ile eşit olduğunu ve bu nedenle ona itaat etmeyeceğini savunan Lilith’e, yalnızca gürültü yaptıkları için tüm insanları yok edeceği tehditlerini savuran Tiamat’a kadar, öfkeli ve kızgın Tanrıçalardan geçilmez Ortadoğu…”

 

Kaos, insan, kültür…

Yahudi/Hristiyan dizgesinin kutsal kitabının “Yaratılış” (Tekvin) bölümü Tanrı’nın gökyüzünü ve yeryüzünü “yaratma” eyleminden hemen sonraki “evren” halinden bahsetmektedir. Bu bölümlerde iki farklı düzleme yer verilir.

Devamını okuyun

Çöl

Çöl, AnonimÖnümüzdeki iklim savaşları pek çok anarşisti silip süpürebilir ama daha önceki yerel kıyametlerde pek çok taraftarı kıyımdan geçirilse de varlığını sürdürmeyi başarmış bir politik düşünce olan Anarşizmin bitirilmesi pek olası değil. Son 200 yılın tüm dehşetlerine rağmen New York Times’ta da söylendiği üzere Anarşizm “toprağa gömülemeyecek bir itikat”. Bu cesaret veriyor ama sonuçta ideolojik makineler değiliz. Sırf bir “idealin” değil, bizzat anarşistlerin kendilerinin de –yani senin, benim, ailelerimizin ve henüz tanışmadığımız dostlarımızın da– hayatta kalması önemli. En azından benim için önemli! Farklı yerelliklerin kendine has koşullarını da göz önünde bulundurursak bu kırılmalar için aşağı yukarı yirmi yılımız (belki biraz daha fazlası) var; bunu hâlihazırda uğraştığımız diğer şeylerin yerine bir alternatif olarak değil, uzun vadeli ve çok yönlü bir stratejinin ayrılmaz bir parçası olarak öneriyorum. Kimilerimiz için bu bir yandan da ölüm kalım meselesi olacak.

Devamını okuyun

Kıyamet Koparken: İnkâr İçinde Kalmanızı Sağlayacak 50 Basit Şey

Kıyamet Koparken: İnkâr İçinde Kalmanızı Sağlayacak 50 Basit Şey
Derrick Jensen, Stephanie McMillan

Kapitalist politikacısından çevreci aktivistine dünyayı elbirliğiyle yağmalayan uygar insanı, ve onun doğayı ve tüm canlıları yok eden yıkıcı zihniyetini hicveden bir çizgi roman.

Büyük bir keyifle çevirdiğim ve Kaos Yayınları tarafından basılan Kıyamet Koparken kitabını sevgili Yeşim Özbirinci Gaia Dergi’de tanıtmış, teşekkürler.

 

Er-Tarihe Karşı, Leviathan’a Karşı

Fredy Perlman

Bu yazı 2006 yılında Kaos Yayınları tarafından yayınlanan ve Fredy Perlman’ın tarih boyunca uygarlık mega-makinesine karşı süren direnişlerin hikayesini anlattığı Er-Tarihe Karşı, Leviathan’a Karşı kitabından alıntıdır.

Er-Tarihe Karşı, Leviathan’a KarşıSır meydanda. İnsanlar onları kafese koyana dek kuşlar özgürdür. Biyosfer, Tabiat Ana’nın kendisi, kendi kendini nemlendirdiğinde, güneşte uzandığında ve derisinden sürüngenlerle ve uçucuların kaynaştığı rengârenk tüyler püskürttüğünde özgürdür. Eşit büyüklükte başka bir küre ona çarpana ya da cesetvarî bir mahlûk derisini deşene, bağırsaklarını yırtana dek kendi doğası dışında hiçbir şey ya da oluş tarafından belirlenmez.

Ağaçlar, balıklar ve böcekler; her biri kendi potansiyelini, arzusunu keşfederek tohumdan olgunluğa erişinceye dek özgürdür, ta ki böceğin özgürlüğü kuş tarafından kısılana dek. Yenilen böcek, kendi özgürlüğünü kuşun özgürlüğüne hediye etmiştir. Kuş, sırası geldiğinde, böceğin en sevdiği tohumu toprağa düşürüp onu gübrelediğinde böceğin vârislerinin özgürlüğünü çoğaltacaktır.

Devamını okuyun

Ölüler Altın Takar Mı?

İnan Mayıs Aru

Aşağıdaki metin 1997’de anarşist süreli yayın Apolitika çevresi tarafından Bergama köylülerine dağıtılmıştı. Sevgili Tayfun (Gönül) başta olmak üzere pek çok anarşist arkadaş Bergamalıların mücadelesine aktif destek vermiştik. Tayfun bir süre için bölgeye yerleşip Kara Toprak adında anarşist bir ekoloji gazetesinin çıkarılmasına da önayak olmuştu.

Şimdi Çanakkale-İzmir yolunda yanından geçerken bile çorak bir sızıdır Bergama içimde. Neredeyse 20 yıl önce andığımız o 500 maden şimdi Efemçukuru’nda, Kazdağları’nda, Artvin’de, Fatsa’da, bu toprakların dört bir yanında ardı ardına faaliyete geçmeye devam ediyor ve o gün köylülere sorduğumuz sorular bugün de aynı yakıcılığıyla karşımızda duruyor. Bir yandan “altına hayır” derken bir yandan düğünlerde gelinlere, doğumlarda bebeklere altın takmaya devam edecek miyiz? Peki sonra o bebeklere yaşanabilir bir gelecek bırakabilecek miyiz?

Devamını okuyun

Neden Umut?

John Zerzan

Tahakküm ve baskıya karşı tam bir zafer şansını açıkça gözardı etmek, umut kavramını küçüksemek anarşistler arasında epeyce modadır. Desert (2011) kapağında bu bakış açısıyla övünür: “Kalplerimizde hepimiz dünyanın ‘kurtarılamayacağını‘ biliyoruz” ve ilk açılış sayfalarında bu açıklamayı iki kez tekrarlıyor. Uygarlık sürecek. “Şimdi kazanılamayacak mücadeleleri bırakmanın zamanı.” Bu şekilde duygusal tükenmişliğin ve hayal kırıklığının ıstırabından sakınacağız ve hepimiz daha mutlu olacağız(!) Meksikalı Unabomber tipi bir grup olan Individualidades teniendo a lo salvaje (ITS) (Yabanıla Meyleden Bireyler) de kazanan olmayacağını kararlı bir şekilde savunuyor. Tekrar tekrar “Bunun mümkün olduğuna inanmıyoruz,” beyanında bulunuyorlar.

Devamını okuyun