William Arens‘in kitabı The Man-Eating Myth: Anthropology & Anthropophagy, bilinen ilk insan-yiyicilik (yamyamlık) rivayetinin Christopher Columbus ve tayfasının Batı Antillerine yaptığı yolculukla ortaya çıktığını söyler. Arens’e göre kabilenin adının yanlış telafuzu zamanla değişerek İspanyolcada Canibales (gaddar) olarak değişir. Bu da İngilizceye Cannibalism, Yamyamlık, olarak çevrilir. Belki de bu şekilde insan-yiyicilik oldukça gaddar bir pratik olarak anılmaya başlamıştır.

Aynı şekilde Türkçe’de insan-yiyicilik için kullanılan yamyam kelimesinin kökeni de Sudan’ın güneyinde insan eti yediği rivayet edilen bir kabile olan Azande’lere (çok fazla toprağa sahip insanlar anlamında), yabancıların hitap ettiği şekliyle niam-niam’dan gelir. Daha sonra Batılılar tarafından da kabul edilen bu sözcük büyük yiyiciler anlamındadır. Böylece sözde insan-yeme eğilimini ifade eder. Günümüzde küçük düşürücü bir kelime olarak kabul edilir.

Yazının devamı »

Dostumuz Urban Scout,  Daniel Quinn’in İsmail adlı romanında  yayınlanmamış bir bölümünü keşfetti – Aslına bakarsanız  yazı Daniel Quinn tarafından yazılmadı. Aşağıda Urban scout’ın yazdığı bir bölümü okuyacaksınız.  Berk Demir’e metnin çevirisi için teşekkür ediyorum.

—

Bölüm 10

Ertesi gün oraya vardığımda, İsmail uyuyor gibiydi. Sandalyeye oturdum ve bir süre bekledim. Ne yapmam gerektiğini bilmiyordum. Pencereye vurup uyandırmalı mıydım yoksa daha sonra mı gelmeliydim? Uyandırırsam kaba mı olurdu? 450 kiloluk bir gorili ürkütmenin aptalca olduğunu düşünerek daha sonra gelmeye karar verdim. Gitmek için kapıyı açtığım anda İsmail konuşmaya başladı.

Yazının devamı »

Çok uzakta, yemyeşil bir ormanda hayvanlar arasında bir tartışmadır başladı. Göç zamanı tesadüfen büyük bir yıkıntının üzerinden geçen leylek herkese gördüklerini anlatıyordu, insanın nasıl bir varlık olduğunu tasvir ediyordu. Hayatlarında hiç insan görmemiş olan iki kuzgun, leyleğin tarif ettiği yıkıntıya uçmaya karar verdi.

Yıkıntıya yaklaştıkça havada bildiklerinden başka birşey vardı. ”Bu koku da ne böyle?” diye sordular birbirlerine.  Ama verecekleri cevapları yoktu.

Yavaş yavaş deniz kıyısına doğru uçtular.Gördüklerine şaşırmışlardı; hayatlarında ilk kez bu kadar balığı suyun dışında “garip şeyler” içinde görüyorlardı. ”Bu da ne böyle ?” diye birbirlerine baktılar ama verecek cevapları yoktu.

Balık yığınları arasında “insanı” gördüler. Tıpkı leyleğin tarif ettiği gibi. Telaşlı ve bir o kadar da hırçın bir hali vardı. O kadar yığın balığa rağmen hala anlam veremedikleri  “birşeyle” denizden balık çıkarıyordu.
”Bu kadar balığı ne yapacak? Karnını doyuracak kadarı yetmiyor mu?” diye düşündüler ama bulabildikleri bir cevap yoktu.

Gördüklerine anlam verememiş bir halde denizden daha iç kesimlere doğru uçtular. Çok büyük alanlarda hep aynı rengi gördüler. Üstelik aralarında anlam veremedikleri “çizgiler” vardı. Sonra insanları gördüler, belli ki yiyecek topluyorlardı. Kasa kasa. ”Bu kadar çok kırmızı meyveyi ne yapacaklar? Çok mu acıkıyor bu insanlar? Hem nasıl oluyor da bu kadar kırmızı meyve bir arada oluyor?” diye baktılar birbirlerine ama yine cevapları yoktu.

Yazının devamı »