Hapsedildikleri yerlerde hayvanlar, vahşi doğadaki kuzenlerinden her zaman daha düşüncelidirler. Bunun nedeni; içlerinde en sığ olanın bile bu hayat tarzında çok yanlış bir şeyin olduğunu sezmeden edememesidir. Daha düşüncelidirler derken muhakeme gücüne sahip olduklarını kastetmiyorum. Fakat yine de kafesinde çılgınca gezinen kaplan bir insanın kesinlikle bir düşünce olarak tanımlayacağı bir şeyle meşguldür. Ve bu düşünce bir sorudur: Neden? neden, neden, neden, neden, neden? Kaplan kafesinin parmaklıkları arkasında sonu hiç gelmeyen yolunu yürürken her saat, her gün, her yıl bu soruyu kendisine sorar. Soruyu analiz edip üzerinde durarak ayrıntılara inemez. Eğer bir şekilde ‘ne neden?’ diye sorabilseydin, sana yanıt veremezdi. Buna karşın bu soru, beyninde söndürülemez bir alev gibi, iç dağlayan bir acı vererek yanar ve bu durum hayvanat bahçesi bakıcılarının ‘geri dönüşü olmayan biçimde yaşamı inkar etme’ olarak tanımladıkları nihai uyuşukluk haline girinceye kadar da yok olmaz. Ve tabii ki bu sorgulama, hiçbir kaplanın doğal ortamında yaptığı bir şey değildir.”

17 yaşındayken çok net biçimde “neden, neden, neden?” sorularını kafama takmaya başlamıştım, kafam patlayana kadar bu sorular zihnimde dolanır dururdu. O yaşlarda kimin dolaşmazdı ki.. Ama ben bu sorulara bir cevap bulacağımı düşünmekteydim… Sonra kitap-dergi vs. ne anlamlı geliyorsa sarıldım, ilerledikçe çözmeye çalıştığım yapbozun tahmin ettiğimden çok daha büyük, cevapların çok daha derinlerde olduğunu farkettim.

Zaman geçtikçe elimde yapbozdan parçalar önümde genel hatları çıkmış bir resim duruyordu artık ama karşıma çıkan resmin gösterdiği şeyler beni umutsuzluğa sürüklüyordu. Sonra elime bir kitap geçti deli gibi notlar alarak okumaya başladım ve sonunda resmin tamamını gördüğümü düşünmeye başladım. Çıkan sonuç hislerimle paraleldi ve beni ümütsizliğe düşürmüştü, yapılabilecek fazla bişey yoktu, bunu insanlara anlatmak da neredeyse imkansız gibiydi. Böylece umutsuz düşünceler içine daldım.

Bu yapbozu çok az insan çözecek ve çok daha azı bununla ilgili bişeyler yapmayı isteyecekti. Bulduğum yapbozla yapayalnız kalmıştım, belki de lanetlenmiştim. Cehalet mutluluktur sözü doğruydu…

Bir süre sonra internetteki forum sayfalarında bir kitapla ilgili yazılan yazıları gördüm. Tam da bu yapbozdan bahsedilmekteydi. Kitap yayınlanır yayınlanmaz aldım ve hemen büyük bir heyecanla okudum, sonra bir tane daha aldım ve bir daha okudum…

ÖĞRETMEN, ÖĞRENCİLER ARIYOR..

Dünyayı kurtarmak için ciddi ve içten istek duyanlar. Bizzat başvurun.

İsmail’in dilimizde yayınlanmasının üzerinden 4 yıllık bi süre geçmiş. İlk çıktığı zaman aldığım iki kitabı da okunması dileğiyle arkadaşlarıma verdim. İsmail hakkında bişeyler yazmaksa hiç kolay değil. Quinn’in de dediği gibi “yayınlandığından beri geçen 10 yılı aşkın süre boyunca ben de dahil kimsenin ismail’in ne hakkında olduğunu soranlara verebileceği tatmin edici bir cevabı olmadı. Kafka bir arkadaşına şöyle yazmış: “Eğer okuduğun kitap seni yumruk yemiş gibi uyandırıp ne yaptığını bilmez bir halde sendeleyek kendini sokağa atmanı sağlıyorsa işte o, okunmaya değecek kitaplardandır.”

İsmail benim gibi birçok okuyucusu için böyle bir etkiye sahip bir kitap. Eğer kafanızda “neden?” soruları dolaşıyorsa ve büyük yapbozu çözmeye çalışıyorsanız ismail tam da bunun cevabını arıyor ve bunu dünya ve insanlık tarihine farklı ve yansız bir bakış açısıyla bakarak yapıyor. İsmail bunu yaparken böyle ağır bir konuyu yedisinden yetmişine herkesin birşeyler alabileceği bir açıklıkta ve özgünlükten ödün vermeden anlatmayı başarabiliyor. Her yerde herkes özgürlükten bahseder ancak ismail bize içinde yaşadığımız medeniyetteki herkesin birer köle olduğunu gösteriyor. “En zenginimiz bile özgür değil.”

“hapishanenin parmaklıklarını ve duvarlarını bulamazsanız onları aşıp kurtulmanız
mümkün değildir”

Eğer bunu istiyorsanız ismail size ve dostlarınıza hapishanenin bir planını çıkarmanızda ve bir daha dönmemek üzere kaçmanızda yardımcı olacaktır. Umarım ismail size de yardımcı olur. Ve sizinle birlikte tüm dünyanın geleceği değişir…

Ted Turner 1989′da kurduğu vakıfla küresel problemler hakkında çözümler üreten en iyi edebiyat yapıtına 500000$ gibi şimdiye kadar tek bir edebiyat yapıtına verilmiş en büyük ödülü vereceğini duyurdu. Ödülü 2500 aday içinden şaşırtırcı berraklıkta ve derinlikteki bir yapıt aldı: Daniel Quinn’in İsmail’i… Sokrates vari bir yolculukla insanlığın şimdiye kadar karşılaştığı en zorlu sorununu keşfe çıkıyor: “Dünyayı kendimizden nasıl kurtaracağız?” Yayınladığı 1992′den itibaren Daniel Quinn’in İsmail’i çok satılanlar listesine girdi, çok olumlu eleştiriler aldı ve yayınlandığı ülkelerde birçok okulda farklı derslere konu edildi. Bunun yanında Quinn’e kitabın hayatlarını nasıl değiştirdiğini ifade eden binlerce okur İsmail’in yürekten bağlı takipçileri oldular.

Quinn’in ödüllü romanı ilk olarak 1977′de yazılmıştı ve bunu yapıtın 7 farklı ve tamversiyonu izledi. İsmail karakteri yapıta sadece 8. ve son versiyonda girdi. Diğerlerinden farklı biçimde roman olarak yazılan tek versiyon da buydu. Ve şu ana kadar 20 dilde yayınlanmıştır.

İlgili bağlantılar:

http://kitap.antoloji.com/kitap.asp?kitap=13664
http://dukkan.dharma.com.tr/V1/Pg/BookDetail/Number/76
http://en.wikipedia.org/wiki/Ishmael_(novel)
http://www.ishcon.org/
http://www.readishmael.com/
http://www.ishmael.org/Origins/Ishmael/
http://www.friendsofishmael.com/