Yaklaşık 2 ay önce Uludağdaydık. Hayat verdiği ovaların bir çocuğu olarak ona karşı her zaman kendimi sorumlu hissetmişimdir. Bu gidişimiz de, minnet duygularımızı sunmak ve dertlerini dinlemek adına tekrarladığımız ziyaretlerden biriydi. Ve her seferinde farklı yönleriyle kendini tanıtan uludağın bu sefer bizlere anlatacak başka hikayeleri vardı.

Yağmurun ardından insanı çocukça heyecanlandıran mantarlara rastladık. Bizleri epey oyaladı. Ordan oraya koştuk. Bir çoğu da haftalar önce domuzların eşelediği topraklarda bitivermişler. Çok çeşitliydiler. Doru renkli şişkin mantar -Boletus Badius olduğunu sandığımız mantarları topladık. -Yine de boletus ailesi birbirine çok benziyor ve mantarları iyi tanımak deneyim gerektiriyor- Topladığımız bazı mantarların koparılınca rengi değişiyordu. Bütün mantarları limonlu suyla iyice yıkadık, rengini suya bıraktı. Sonra yemeğin içine katarak pişirdik. Gayet iyiydi.

Ertesi gün kekik toplamaya gelen köylüler yediğimiz mantarın iki cinsi olduğunu ve moraran mantarların yenmemesi gerektiğini söyledi. Ne kadar doğru bilmiyorum ama biz zehirlenmedik. Belki de limonlu suda yıkadığımız için. Ayrıca  bu mantar cinsine çok benzeyen, koparılınca rengi değişmeyen ve daha açık renk olan bir cinsi daha var: Çörek mantarı -Boletus Edulis. Ertesi gün bu mantarlardan da bulduk. Her ikisinin de tadı gayet iyiydi. Daha sonra köylüler bana güve kovucu olduğundan dolayı topladıkları güveotu -Helichrysum arenarium adı verilen bir bitki gösterdi. Çiçekleri açınca daha da güzel oluyor. Ben de topladım ama bizzat denemedim .Bu bitki koparılıp kıyafetler arasına konuyormuş. Tedavi edici özelliği de varmış. Kamp alanımızdan daha da yukarılara çıktığımızda orman örtüsünün azalmaya başladığı bir yerde de kayaların arasında etli bir bitkiye rastladım. Bitki cazibesiyle aklımda kalmamı sağladı ve aynı bitkiyi bir kitapta gördükten sonra tanıdım. Bu bitkiye ezilip çıkarılan suyu kulak ağrılarına iyi geldiğini için Kulakotu – Sempervivum armenum deniyormuş. Vadi boyunca da bir çok yerde daha önceden tanıdığım sarı kantaronlara rastladım. Tıbbi açıdan önemli bir bitki. Herzaman Elfun’un hediye ettiği sarı kantaron ve zeytinyağından elde edilen doğal tentür’ü yanımda taşırım. Bir çok kez yaraların üzerinde denedim ve iyi sonuç veriyor…Ve bunun gibi tanıyınca beni heyecanlandıran bir kaç bitki daha oldu. Beni asıl heyecanlandıran bu ziyaret boyunca , kendimi hiç bir yerde hissetmediğim kadar evde hissetmem oldu.

Genelde yaz aylarında uludağa gittiğimiz için bahar aylarında olduğu kadar bitki çeşitliliği yok. Tabi bunda yüksek rakımın da etkisi var. Kuzey yüzünü daha baharda tarayan hayvanlar besin bulmak için güney yüzüne yöneliyorlar. Çobanlardan ayılarla ilgili hikayeler dinliyoruz. Tanık olamasak da Uludağ eteklerinde bir yerlerde var olduklarını bilmek bize bir parça huzur veriyor.

Huzurumuzu bozan şeyler de vardı elbette. Rastladığımız köylülerle oteller hakkında sohbet ettik. Anlattıklarına göre yanımızdan akan dere, 2.oteller bölgesinde faaliyete geçen oteller tarafından kirletiliyordu. Yazları insan ziyaretleri yoğun olduğundan atıkları kendi depolarında saklıyorlarmış. Ne kadar doğru bilmiyorum ama önceki senelere göre daha az alabalığa rastlayışımdan ve yosunların artmasından derenin kirlendiğini anlayabiliyorum. ilk oteller bölgesinin atıklarını saldığı hacivat deresinin de durumunu biliyorum. Ve şimdi de tertemiz akan bir derenin daha yeni oluştuğu yerden itibaren nasıl katledildiğine tanık oluyorum. Bölgenin hukuki sürecini bir yere kadar takip  etmiş olsam da, doğanın bu yollarla korunamayacağını düşünüyorum. Hiç bir durdurma kararının uygulanmadığı bir yerdeyiz. Milli park sınırları içinde yer alan bir alana yasadışı yollarla dikilen binalar yıkılmıyor, yerine daha basit bir çözüm olarak alanın milli park sınırları dışına çıkarılması isteniyordu. Yürütme durduruldu. Yıkılma kararları alındı. Geri durduruldu… alındı…

Tahribatın devam etmesi bir yana  Uludağı Davosa dönüştürme talimatıyla da yatırımcılar yüreklendirilerek otel inşaatlarına yenileri ekleniyor.  Ardından Kentsel tasarım, peyzaj ve mimari projeleri yarışmaları devreye giriyor. Zaten çoktan gözden çıkarılmış bir alan için en azından insan baskısını en aza indirgeyen bir tasarım anlayışı uygulanabilir mi sorusu bir yana, altyapı ve atık depolama üzerine bile bir çözüm sunulmuyor. İnşaatlar sürüyor. Kararlar alınıyor.

Uludağ görmezden geliniyor.

Bu karamsar tablo bir yana elbette yapılabilecek şeyler vardır. Hukuki mücadeleyi yadsımıyorum ama bu mücadele alanı kanun değişiklikleriyle ve talepleriyle giderek daraltılıyor.  Türkiyenin dört bir yanında benzer süreçler yaşandığı bir dönemde “ne yapılabileceği” sorusuna daha ciddi kafa yormak gerekiyor.